μια ιστορια υπογραφων... ή ποιος θα πληρωσει την ορφανη κληρονομια του Χρ. Λαμπρακη

-Μετά το δάνειο της Εθνικής Τράπεζας, σειρά έχουν τα εγγυημένα δάνεια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων…
-Ένα ΝΠΙΔ που έχει στοιχίσει όσο το 1% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας «καταπίνει» κάθε χρόνο εκατομμύρια ευρώ, την ίδια ώρα που περικόπτονται μισθοί και συντάξεις και τα κονδύλια του κρατικού πρύπολογισμού δεν επαρκούν για να κρατήσουν εν λειτουργία κοινωνικές υποδομές στην υγεία, την εκπαίδευση και στην πρόνοια…
-Μήπως το «Μέγαρο» να γίνει…ΣΔΙΤ;



Ποιο νήμα να συνδέει άραγε την υπογραφή ενός Αθηναίου ευπατρίδη με εκείνες ενός γιατρού από την Κρανιά της Ελασσόνας και ενός καταξιωμένου σε υψηλές θέσεις ευθύνης manager; Η απάντηση, αν και δεν είναι εύκολη από μια πρώτη ματιά, εν τούτοις είναι σαφής: Το νήμα μιας ιστορικής διαδρομής μισού και πλέον αιώνα με κύρια και σταθερή αναφορά σε ένα ακίνητο στο κέντρο της πρωτεύουσας. Ένα ακίνητο που, όπως αναφέρεται σε πολυκαιρισμένα ΦΕΚ, ήταν «ο χώρος των εν Αθήναις τέως Στρατώνων Πεζικού», γνωστός άλλοτε και ως Παραπήγματα.
Τα «πάντα όλα» -όπως θα έλεγε και ο Αλέφαντος- είναι «γραμμένα» σε ένα τέτοιο πολυκαιρισμένο ΦΕΚ – ένα ΦΕΚ που χρονολογείται από τον Φεβρουάριο του 1956 και στο οποίο καταχωρείται η απόφαση του υπουργικού συμβουλίου να παραχωρήσει άνευ ανταλλάγματος μια σημαντική έκταση στο χώρο των τέως Στρατώνων Πεζικού στον Σύλλογο «Οι Φίλοι της Μουσικής».
Το ΦΕΚ του 1956 δεν υπάρχουν υπογραφές αλλά η ιστορία –και τα κιτάπια της- είναι αμείλικτη ως προς την παραδοχή μιας πραγματικότητας: μιας πρώιμης εκδοχής του φαινομένου της διαπλοκής… Ο υπουργός των Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων που καλείται, όπως αναφέρεται στο συγκεκριμένο ΦΕΚ, να μεριμνήσει για την νομοθετική κατοχύρωση της άνευ ανταλλάγματος παραχώρησης της έκτασης δεν είναι άλλος από τον Λάμπρο Ευταξία – ο Αθηναίος ευπατρίδης της αρχής ή αν προτιμάτε, της πρώτης υπογραφής!!!
Αλλά, ο Λάμπρος Ευταξίας τη στιγμή που βάζει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του είναι και ο πρόεδρος του Συλλόγου «οι Φίλοι της Μουσικής». Με άλλα λόγια, «Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει». Ο αρμόδιος υπουργός που εκπροσωπεί κατά τα άλλα το δημόσιο συμφέρον ταυτίζεται στο πρόσωπο του Λάμπρου Ευταξία με τον πρόεδρο ενός αριστοκρατικού club μουσικόφιλων Αθηναίων που υπερασπίζονται ένα ευγενή σκοπό – την ανέγερση ενός Μεγάρου Μουσικής- ο οποίος, όμως, δεν παύει να αποτελεί το όραμα μιας παρέας. Άλλωστε, οι παρέες στον τόπο μας όπως λέει και ο Σαββόπουλος φτιάχνουν ιστορία. Και δεν έχει άδικο. Ειδικά, για την κλειστή παρέα των Αθηναίων που μοιράζονται το ίδιο πάθος…
Η παρέα όμως δεν διαθέτει μόνο το κοινό πάθος αλλά διαθέτει και ένα ιδιαίτερο στοιχείο. Ο εκάστοτε πρόεδρος της συγκεντρώνει σημαντική δύναμη επιρροής των δημόσιων πραγμάτων αλλά και κατεύθυνσης προς τη μια ή την άλλη πλευρά του κάθε φορά διαθέσιμου πολιτικού προσωπικού.
Ο Λάμπρος Ευταξίας είναι πρόεδρος του Συλλόγου την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου. Οι δύο άνδρες διατηρούν μακροχρόνιο πολιτικό δεσμό , χάρις στον οποίο ο Σύλλογος των μουσικόφιλων Αθηναίων εδραιώνει την θέση του και προωθεί το κοινό όραμα των μελών του. Μάλιστα, κάτι τέτοιο μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί από το γεγονός ότι η ρήξη των δύο ανδρών σχεδόν αμέσως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή οδηγεί και στο μακροχρόνιο πάγωμα της υπόθεσης της ανέγερσης του Μεγάρου. Χρειάστηκε να έρθει η «Αλλαγή» και η εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου προκειμένου να καταφέρει ο αείμνηστος Χρήστος Λαμπράκης –πρόεδρος του Συλλόγου από την δεκαετία του ΄70 όταν διαδέχθηκε στο αξίωμα την Αλεξάνδρα Τριάντη- να ξεπαγώσει τις υποθέσεις του Μεγάρου…

Oι επόμενες υπογραφές…

Αλλά, ας επιστρέψουμε στην αρχή. O ευπατρίδης που βάζει την πρώτη και καθοριστική υπογραφή είναι ο Ευταξίας αλλά από εκείνη την στιγμή χρειάστηκαν αμέτρητες υπογραφές υπουργών, υφυπουργών και λογής λογης υπηρεσιακών παραγόντων για να φτιαχτεί με τα χρόνια μια τεράστια ως προς τον όγκο και την διάρθρωση της πολιτιστική υποδομή που το Ελληνικό Κράτος στο οποίο ουσιαστικά και ανήκει ως δημόσιο περιουσιακό στοιχείο να μην μπορεί ούτε καν να χρηματοδοτήσει την λειτουργία του. Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να σημειωθεί ότι το συνολικό κόστος της δημιουργίας αλλά και της ανάπτυξης του Μεγάρου Μουσικής έχει ξεπεράσει τα 3 δις ευρώ δηλαδή το 1% του δημοσίου χρέους!!!
Το θέμα μπορεί να ήρθε στην επικαιρότητα με την τελευταία κυβερνητική πρωτοβουλία νομοθετικής ρύθμισης προκειμένου να διευκολυνθεί ο Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στη διαχείριση ενός παλαιότερου δανείου ύψους 95 εκατ. ευρώ που έλαβε από την Εθνική Τράπεζα και το οποίο καλύφθηκε με εγγύηση του Δημοσίου το καλοκαίρι του 2007. Η σχετική απόφαση δημοσιεύεται στο ΦΕ, φέρει την υπογραφή του τότε υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικών κ. Πέτρου Δούκα με ημερομηνία 8 Αυγούστου 2007. Η υπογραφή του Πέτρου Δούκα –ο αναφερόμενος ως manager στην αρχή του κειμένου μας- ήταν μια από τις καθοριστικές για την συνειδητοποίηση της αρχής του τέλους για ένα «ιδιωτικό όραμα» που οι εμπνευστές τους θέλησαν να καταστήσουν στην μια ή στη άλλη εκδοχή του ως «δημόσιο αγαθό».
Για την ιστορία, στο σχέδιο νόμου για την «Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, στελέχωση των ελεγκτικών υπηρεσιών και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας υπουργείου Οικονομικών» που ήρθε προς ψήφιση στη Βουλή υπάρχει και ένα άρθρο -το άρθρο 45 με τίτλο «Ρυθμίσεις θεμάτων Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους»- που κάνει όλη τη δουλειά και ουσιαστικά ενεργοποιεί την απόφαση του καλοκαιριού του 2007 (το πύρινο εκείνο καλοκαίρι, λίγο πριν από την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες με πρωτοβουλία του Κώστα Καραμανλή).
Η ακριβής διατύπωση του άρθρου 45 έχει ως εξής: «Για την εξυπηρέτηση του δανείου το οποίο έχει χορηγηθεί στον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (ΟΜΜΑ) με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου δυνάμει της υπ’ αριθμ. 2/48243/0025/8-8-2007 αποφάσεως του υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικών (β1587), το ελληνικό Δημόσιο αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει απευθείας και εμπροθέσμως στη δανείστρια Τράπεζα, το ποσό της εκάστοτε οφειλής, σύμφωνα με τους όρους της δανειακής συμβάσεως, χωρίς δικαίωμα αναγωγής ή και συμψηφισμού κατά του ΟΜΜΑ, και χωρίς εν γένει να διατηρεί αξίωση έναντι του ΟΜΜΑ για την αναζήτηση οιουδήποτε ποσού καταβάλλεται από το ελληνικό Δημόσιο εξ αυτής της αιτίας (…)».
Με άλλα λόγια, σε μια περίοδο κατά την οποία το χρέος του ελληνικού Δημοσίου ξεφεύγει από τον έλεγχο και ανεβαίνει τρέχοντας την ανηφόρα, η κυβέρνηση Παπανδρέου έρχεται να προσθέσει ακόμη ένα φορτίο στις πλάτες του Κρατικού Προϋπολογισμού και κατ’επέκταση των Ελλήνων φορολογουμένων πολιτών που αδυνατούν να κατανοήσουν το «γιατί» μιας τέτοιας ρύθμισης την στιγμή μάλιστα που οι μισθοί και οι συντάξεις θα χρειασθεί να περάσουν και πάλι από το πάγκο του χασάπη και εκατοντάδες άλλες κοινωνικές υποδομές που βρίσκονται κάτω από τη σκέπη του δημοσίου – από νοσηλευτικά ιδρύματα και εκπαιδευτικές μονάδες μέχρι ορφανοτροφεία και θεραπευτικές κοινότητες- κατεβάζουν ρολά;
Μάλιστα, η νομοθετική πρωτοβουλία ανήκει στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης των επιταγών του διαρκώς ανανεούμενου σε περιεχόμενο Μνημονίου. Η πλευρά του υπουργείου Οικονομικών υποστηρίζει πώς με ανοιχτό ή κλειστό το Μέγαρο το Δημόσιο θα πρέπει να τιμήσει την υπογραφή και τις υποχρεώσεις που την συνοδεύουν.
Κανείς ενδεχομένως δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει με κάτι τέτοιο αρκεί να γνωρίζαμε εγκαίρως δύο και μόνο πράγματα: α) Ποιες και σε τι ποσά ανέρχονται αυτές οι υποχρεώσεις και β) με ποιο τρόπο θα λειτουργήσει το «Μέγαρο» εφεξής προκειμένου να μην μεγαλώνουν οι ζημιές του με δεδομένο ότι η κρατική επιχορήγηση προς αυτό θα πρέπει να υποστεί δραστική μείωση. Τέτοια απάντηση δεν υπάρχει και αυτό επιτείνει το όλο πρόβλημα, δηλαδή το πώς η σημερινή Κυβέρνηση θα διαχειριστεί με θάρρος και αποφασιστικότητα το θέμα μιας ορφανής κληρονομιάς…
Ο θάνατος του Χρήστου Λαμπράκη στο τέλος του 2009, η επιλογή της διάδοχης κατάστασης σε συνδυασμό με τις μετοχικές αλλαγές στην σύνθεση του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, η αδιαμφισβήτητη για προφανείς λόγους μείωση των εσόδων από χορηγίες και δωρεές ιδιωτών φαίνεται ότι έκαναν εκρηκτικό ένα συσσωρευμένο μείγμα δανειακών υποχρεώσεων και οικονομικών απαιτήσεων… Και το δράμα δεν τελειώνει εδώ. Πιθανότατα τώρα αρχίζει!!!
Αλλά, ας επιστρέψουμε και πάλι στις υπογραφές. Πριν από την υπογραφή του κ. Πέτρου Δούκα, στελέχους των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή υπάρχουν και άλλες αρκετές υπογραφές που μας αποκαλύπτουν ορισμένες από τις αλήθειες της ελληνικής πολιτικής κακοδαιμονίας. Από αυτές τις υπογραφές δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη καθώς θα συζητηθεί αρκετά στο άμεσο μέλλον. Είναι η υπογραφή του ορθοπεδικού ( ο γιατρός από την Κρανιά της Ελασσόνας όπως γράφουμε στην αρχή του κειμένου) Νίκου Φαρμάκη, ο οποίος με την ιδιότητα του υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικών υπογράφει την απόφαση που παρέχει την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου για ένα δάνειο που έχει λάβει ο Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (ΟΜΜΑ) από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΙΒ) συνολικού ύψους 90 εκατομμυρίων ευρώ. Η παροχή εγγύησης δίνεται με την συγκεκριμένη απόφαση που έχει ημερομηνία 25 Φεβρουαρίου 2004, δηλαδή λίγες μέρες πριν εκπνεύσει η προεκλογική περίοδος και στηθούν οι κάλπες που ανέδειξαν νικητή το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και τον Κώστα Καραμανλή. Είναι η περίοδος της διαδοχής και του «δακτυλιδιού» με τον Κώστα Σημίτη να απέρχεται και τον Γιώργο Παπανδρέου να εισβάλει ορμητικά στο προσκήνιο με το «Γιώργο, άλλαξε τα όλα»…
Πάντως, έστω και για την ιστορία του πράγματος, οι ρυθμίσεις που αφορούν τα του «Μεγάρου» γίνονται σχεδόν πάντα σε προεκλογικές περιόδους – η υπογραφή Φαρμάκη μπαίνει λίγο πριν τις εκλογές του 2004 για παράδειγμα και εκείνη του Πέτρου Δούκα λίγο πριν τις εκλογές του 2007.
Αν και δεν έχει ακόμη παρουσιασθεί στην ολότητα του το θέμα με τις εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου προς την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων είναι γιατί οι κυβερνήσεις των τελευταίων δέκα χρόνων είχαν ενσωματώσει τις δόσεις αποπληρωμής των δανείων του «Μεγάρου» στην ετήσια κρατική επιχορήγηση. Με άλλα λόγια, τα 10 ή και παραπάνω εκατομμύρια ευρώ που κατέληγαν στα ταμεία του «Μεγάρου» από τον κρατικό προϋπολογισμό (συνήθως σε 2 δόσεις και αφού προηγουμένως είχε ασκηθεί και ένα είδος …διακριτικής δημοσιογραφικής πίεσης) μπορούσαν να αντιμετωπίσουν και τις δανειακές υποχρεώσεις. Μέχρι εδώ καλά… Το πρόβλημα αρχίζει από την στιγμή που η επιχορήγηση μειώνεται στο ελάχιστο δυνατόν και η μείωση αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί λόγω της απουσίας του Χρήστου Λαμπράκη!!! Το τι θα γίνει μόνο ο κ. Πλούταρχος Σακελλάρης, πρώην επικεφαλής του Σώματος Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) και νύν, εκπρόσωπος της χώρας μας στην Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων θα μπορούσε να μας διαφωτίσει σχετικά…
Και αυτό δεν είναι παραδοξολόγημα αλλά η σκληρή πραγματικότητα. Το «Μέγαρο» δεν βγαίνει οικονομικά όχι μόνο για να αποπληρώνει τις παλαιότερες δανειακές και άλλες υποχρεώσεις του αλλά και για να συντηρεί το επίπεδο της σημερινής λειτουργίας των δραστηριοτήτων του . Το 2010 η ετήσια κρατική επιχορήγηση για τη λειτουργία του Μεγάρου μειώθηκε κατά 25%, από 12 σε 8 εκατ. ευρώ (και σύμφωνα με πληροφορίες το 2011 θα περιοριστεί σε 5-6 εκατ. ευρώ). Παρά τις κατά καιρούς διαβεβαιώσεις των εκπροσώπων της σημερινής διοίκησης του κ. Ιωάννη Μάνου περί αναπλήρωσης των ποσών της κρατικής επιχορήγησης αλλά και της προσέλκυσης νέων εσόδων από χορηγίες κλπ , το πράγμα δεν φαίνεται να προχωρά με αποτέλεσμα οι ζημιές να είναι το μοναδικό τεκμήριο για το μέλλον. Ετσι, που ένας παλιός κοινοβουλευτικός και σημερινός κυβερνητικός αξιωματούχος να λέει με νόημα : «Μην πρέπει να στείλουμε το Μέγαρο στον Μιχάλη να το κάνει ΣΔΙΤ».
Η σκέψη του κυβερνητικού παράγοντα δεν είναι καθόλου για πέταμα. Μιας και η κυβέρνηση , αν θέλει να διατηρήσει ανοικτό το δημιούργημα του Χρήστου Λαμπράκη θα πρέπει να προχωρήσει όπως κάνει σήμερα σε πολλές και δύσκολες περιπτώσεις ο υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης κ. Μιχ. Χρυσοχοϊδης σε ένα έργο Σύμπραξης Δημόσιου και Ιδιωτικού Φορέα. Με άλλα λόγια, να καλέσει τους «έχοντες και κατέχοντες» να συμπράξουν με το Κράτος με απόλυτη διαφάνεια και δίχως περιττές διαμεσολαβήσεις προκειμένου να κρατηθεί ζωντανό το «Μέγαρο». Αν πρέπει και αν μπορεί…

Οι διάδοχοι του Χρ. Λαμπράκη

Από το Δεκέμβριο του 2010 η σύνθεση του δεκαμελούς διοικητικού συμβουλίου του ΟΜΜΑ είναι η ακόλουθη: Ιωάννης Μάνος (νομικός), Ιωάννης Κόκκος (σκηνογράφος), Παυλίνα Λάμψα (διεθνολόγος), Αλκίνοος Ιωαννίδης (μουσικός), Νίκος Δημουλίτσας (τραπεζικός υπάλληλος), Γεώργιος Αϊδίνης (δικηγόρος), Βίκτορ Αμπακούμκιν (πολιτικός μηχανικός), Παναγιώτης Δημαράς (δικηγόρος), Ιωάννης Μαρίνος (οικονομολόγος, δημοσιογράφος), Λένα Σαββίδη (δημοσιογράφος). Τα πρώτα πέντε μέλη του διοικητικού συμβουλίου μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος κ. Μάνος –αν και είναι ταυτισμένος με τον ΔΟΛ στο διοικητικό συμ,βούλιο του οποίου συμμετέχει τα τελευταία χρόνια- ορίστηκαν από τον υπουργό Πολιτισμού κ. Γερουλάνο και τα άλλα πέντε μέλη, πρώην στενοί συνεργάτες και συγγενείς του Χρήστου Λαμπράκη, ορίστηκαν από τον σύλλογο «Οι Φίλοι της Μουσικής».
[μια εκδοχη αυτού του κειμένου δημοσιεύθηκε την Κυριακή 13 Μαρτίου 2011 στην εφημεριδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ - η δημοσιευση ειναι διαθεσιμη στο pdf της κυριακατικης εντυπης εκδοσης στο www.protothema.gr]

για την ΜΚΟ των συνδικαλιστων του "Ευ ζην"

Ποιος εργαζόμενος και ποιος συνταξιούχος σε αυτήν την χώρα -ειδικά την μετά Μνημονίου εποχή- δεν θα ήθελε για τον εαυτόν αλλά και για τα μέλη της οικογένειας του να απολαμβάνει επιδοτούμενα πακέτα διακοπών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό; Προφανώς, όλοι αλλά λίγοι έχουν την δυνατότητα ή και την πολυτέλεια να ξεκουράζονται με λεφτά των άλλων…

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι «άλλοι» δεν είναι «κάποιοι λεφτάδες» αλλά εκατοντάδες χιλιάδες χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι και χαμηλοσυνταξιούχοι που αγωνίζονται μήνα με το μήνα να πληρώσουν τους φουσκωμένους λόγω αυξήσεων λογαριασμούς της ΔΕΗ.
Αποδέκτες αυτής της «πολυτέλειας»- για τις συνθήκες που βιώνει η χώρα- είναι χιλιάδες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι της ΔΕΗ , μέσω ενός «βραχίονα» που έχουν δημιουργήσει οι συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ- ΔΕΗ και ο οποίος διαχειρίζεται μερικά εκατομμύρια ευρώ το χρόνο με συνοπτικές διαδικασίες, δίχως έλεγχο και σε καθεστώς αδιαφάνειας…

Ο ιδιότυπος αυτός διαχειριστής του εργασιακού και συνδικαλιστικού «ευ ζην» που φέρει την επωνυμία οργανισμός Κοινωνικών Δραστηριοτήτων Εργαζομένων (ΟΚΔΕ) και , λειτουργεί με την μορφή της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας , μόνον όσον αφορά το 2010 δικαιούται να βάλει στα ταμεία του το ποσό των 2,8 εκατομμυρίων ευρώ. Ένα ποσό που καταβάλλεται μεν από την διοίκηση της ΔΕΗ –και αποτελεί μέρος των κεκτημένων που καλύπτονται από Συλλογικές Συμβάσεις που στην διάρκεια των τελευταίων χρόνων έχουν επικυρωθεί με νόμους και παραμένουν στο απυρόβλητο με την στήριξη του πολιτικού κόσμου- αλλά προέρχεται από το υστέρημα των εκατοντάδων χιλιάδων καταναλωτών που αγωνιούν για το εάν αύριο θα συνεχίσουν να έχουν ρεύμα σπίτι τους…

Έμπειρα συνδικαλιστικά στελέχη που σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο των εξελίξεων εκτιμούν ότι τα τελευταία δέκα μόλις χρόνια η ΓΕΝΟΠ αλλά και οι φορείς που ελέγχει με τον έναν ή άλλο τρόπο η ΓΕΝΟΠ - μεταξύ αυτών και η ΜΚΟ του «ευ ζην» που έχουν συγκροτήσει τα προβεβλημένα στελέχη της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας - ξεπερνούν κατά πολύ τα 20 εκατομμύρια ευρώ – ποσό που ανεβαίνει επικίνδυνα αν συνυπολογιστούν «έκτακτα βοηθήματα» για εκλογές, συνέδρια και επιμορφωτικά σεμινάρια, για παιδικές κατασκηνώσεις και άλλες συναφείς δραστηριότητες …
Ποσά που φαίνεται πως θα προκαλέσουν διαρκείς αυπνίες στα στελέχη της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας αλλά και σε στελέχη πολιτικών κομμάτων αν η πολιτική ηγεσία του εποπτεύοντος υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής καλέσει - όπως ήδη πιέζεται από την πλευρά του Μαξίμου- την διοίκηση της ΔΕΗ να ανοίξει τα «κιτάπια» της και να δώσει στην δημοσιότητα όλες τις καταβολές που έχουν γίνει τα τελευταία δέκα χρόνια προς τα ταμεία τόσο της ΟΚΔΕ, όσο και της ΓΕΝΟΠ ή των συνδικάτων που είναι μέλη της.

Ο ΟΚΔΕ – η συνδικαλιστική ΜΚΟ με το άφθονο χρήμα στα ταμεία του που ελέγχεται από προβεβλημένα στελέχη της ΓΕΝΟΠ με γραμματέα Οικονομικού τον προερχόμενο από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ρίζο Ρίζο- μπορεί σε αυτήν την δύσκολη περίοδο και κόντρα στα αισθήματα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών να διαλαλεί την πραμάτεια της ως άλλος ατζέντης ταξιδιών και αναψυχής. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχουμε απλώς έναν ιδιώτη ατζέντη αλλά μια περίκλειστη αλλά και ιδιότυπη βιομηχανία κοινωνικού τουρισμού από τους συνδικαλιστές για τους ψηφοφόρους τους.

Μια πρόσφατη ανακοίνωση του ΟΚΔΕ είναι χαρακτηριστική του όλου πνεύματος που διέπει την λειτουργία του αλλά και της αντίληψης που κρύβει αυτή η συνδικαλιστική πρωτοβουλία: «Πολλοί συνάδελφοί μας το καλοκαίρι που μας πέρασε δεν έκαναν διακοπές γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν τις άδειές τους κυρίως λόγω πυρκαγιών αλλά και για διάφορους άλλους λόγους υπηρεσιακούς ή μη. Ο ΟΚΔΕ/ΔΕΗ-ΚΗΕ δεχόμενος πολλά τηλεφωνήματα για το σκοπό αυτό και θέλοντας να δώσει την ευκαιρία και σ' αυτούς τους συναδέλφους μας να ξεκουραστούν και να χαρούν λίγες ημέρες με τις οικογένειές τους μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητας, διοργανώνει χειμερινά προγράμματα διακοπών τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό».

Και ο ΟΚΔΕ δίνει την δυνατότητα οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι της ΔΕΗ με τα χρήματα των καταναλωτών να περάσουν «παρεϊστικά και οικογενειακά», όπως αναφέρεται σε μια σχετική πρόσκληση, 6 μέρες όλα τζάμπα σε νησί των Κυκλάδων την περίοδο των πασχαλινών διακοπών ( Τρίτη του Πάσχα με Κυριακή του Θωμά). Παρόμοιες ανακοινώσεις για ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη (με κόστος για μεταφορά και διαμονή τεσσάρων ημερών που δεν ξεπερνά τα 210 ευρώ) , για διακοπές σε ξενοδοχεία και εγκαταστάσεις spa σε περιοχές της Χαλκιδικής ή στα παράλια του Ιονίου βρίσκει κανείς σε αφθονία με απλή επίσκεψη στο site του ΟΚΔΕ (www.okde-dei.gr).

Τα «δανεικά» των συνδικαλιστών.

Tο ζήτημα του δανείου των 500.000 που χορήγησε η ΔΕΗ –έστω και με μεταχρονολογημένη σύμβαση- προς την μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση που λειτουργεί στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της εισηγμένης εταιρείας όπου το δημόσιο ελέγχει το 51 % των μετοχών της λαμβάνει νέες διαστάσεις μετά και την πρωτοβουλία της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, να ζητήσει συμπληρωτικές εξηγήσεις από τη διοίκηση του κ. Α.Ζερβού.

Επιπλέον, η ηγεσία του ΥΠΕΚΑ φέρεται να ζήτησε όλο το φάκελο της υπόθεσης των κάθε λογής επιδοτήσεων προς την ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ή άλλους φορείς που έχουν συσταθεί και λειτουργούν υπό την ομπρέλα της ΓΕΝΟΠ. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τον φάκελο που κρατούν στα συρτάρια τους οι Οικονομικές Υπηρεσίες της ΔΕΗ και ο οποίος περιλαμβάνει στοιχεία που αφορούν στο σύνολο των καταβολών που έχουν γίνει από την επιχείρηση από το 1999 προς τη ΓΕΝΟΠ και ελεγχόμενους από αυτήν φορείς.

Ο φάκελος των κάθε λογής επιδοτήσεων –σε οποιαδήποτε νομιμοποιητική βάση κι αν αυτές ενταχθούν- προβλέπεται να έρθει πολύ σύντομα στην Βουλή καθώς η υπουργός ΠΕΚΑ κα Τίνα Μπιρμπίλη θα κληθεί να απαντήσει σε σχετική ερώτηση που κατέθεσε η κα Ντόρα Μπακογιάννη. Η τελευταία από την πλευρά της «σήκωσε» το θέμα τόσο του δανείου των 500 χιλιάδων ευρώ όσο και του συνολικού πακέτου των επιδοτήσεων προς τους συνδικαλιστές και τους φορείς τους.

Πάντως, σε κάθε περίπτωση τόσο το θέμα του δανείου όσο και το συνολικό πακέτο των επιδοτήσεων προς την ΓΕΝΟΠ και τους φορείς της (συμπεριλαμβανομένου και του ΟΚΔΕ) συνδέονται άμεσα. Και αυτό γιατί η «ταμειακή διευκόλυνση» –όπως αρέσκεται να ονομάζει η διοίκηση της ΔΕΗ το δάνειο των 500 χιλιάδων ευρώ προς την ΓΕΝΟΠ- ήρθε σε συνέχεια του γεγονότος ότι η μη υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας δεν επέτρεψε την καταβολή των ετήσιων επιχορηγήσεων προς την συνδικαλιστική οργάνωση και τους φορείς της. Για παράδειγμα, με βάση τα όσα προβλέπει η σύμβαση για το 2008 στην ΜΚΟ των συνδικαλιστών ,δηλαδή τον ΟΚΔΕ, θα αναλογούσε ποσό 2,82 εκατομμυρίων ευρώ, χώρια τα όσα θα έπρεπε να «μπούν» κατευθείαν στο ταμείο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ για άλλες δαπάνες που αφορούν «συνδικαλιστικές ανάγκες»… Αλλά, το ποσό των 2,82 εκατ. Ευρώ – το ίδιο πάνω κάτω παραμένει τα τελευταία χρόνια- δεν καταβλήθηκε και τα ταμεία έμειναν άδεια οπότε κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία οι συνδικαλιστές βγήκαν στην πιάτσα για δανεικά. Και ο πιο εύκολος και γρήγορος δανειστής ήταν η διοίκηση της ΔΕΗ. Η συνέχεια, προσεχώς, στην Βουλή…
[Δημοσιεύθηκε την Κυριακη 27 Νοεμβριου 2010 στην εφημεριδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ]

Επιχερηματικότητα - μια λέξη που αρκεί...

Ένα παρήγορο μήνυμα - την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι υπουργοί υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια το τέλμα των εργασιακών σχέσεων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο Τομέα σαν ένα είδος «ιερής αγελάδας», το Ινστιτούτο Νεολαίας, ένα ΝΠΙΔ εποπτευόμενο από την κα Άννα Διαμαντοπούλου, διοργάνωσε μια εκδήλωση για την απενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας και την καλλιέργεια της επιχειρηματικής κουλτούρας στις νέες ηλικίες.

[Το υλικό της εκδήλωσης στην διεύθυνση: http://www.epixeirw.com/]

Η εκδήλωση αλλά και ο προσανατολισμός της έχει και ένα χρήσιμο συμβολισμό μία ημέρα μετά την τήρηση (και φέτος) του εθίμου της πορείας στην Αμερικανική Πρεσβεία.
Στην ίδια κατεύθυνση «δουλεύει» και η πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συνδέσμων Νέων Επιχειρηματιών με την επωνυμία "One Hundred Start Ups" , σκοπός της οποίας είναι να συντονίσει ελληνικά Start-Ups που έχουν επιχειρηματικά σχέδια ώριμα να δεχτούν χρηματοδότηση από εταιρείες Venture Capital ή Angel Investors. Η ημερίδα που διοργανώθηκε από την Ομοσπονδία ΕΣΥΝΕ χθες στις εγκαταστάσεις του ΣΕΦ έδειξε ότι η εξωστρεφής επιχειρηματικότητα της Περιφέρειας μπορεί να αποτελέσει μια ευχάριστη έκπληξη στον κρίσιμο τομέα της Ανάπτυξης.

[Το υλικό της ημερίδας στην διεύθυνση:http://www.onehundredstartups.com/ ]

Rebranding

Ενα απο τα πρωτα πραγματα που θα χρειασθεί να κανει η νεα δημοτικη αρχη των Αθηνών είναι rebranding... Αρχιζοντας απο τα συμβολα π.χ την σημαια του Δημου οπου ολες οι δοξασιες των αρχαιοελληνιστων και άλλων ορθοδόξων του ΛΑΟΣ εχουν βρει καταφυγιο. Θυμαμαι ακομη το ονομα ενος απιθανου τυπου -συμβουλου του Αβραμοπουλου- που συνεβαλλε τα μεγιστα σε αυτην την ...μεγαλοπρέπεια, το λαβαρο της Αθηνας μετά τρούλου!!!

Tελικα, δεν ειμαστε λιγοι!

Κάτι ο Παπαδήμος (με την θέση ότι είναι επείγουσα ανάγκη η σύγκρουση με τον σκληρό πυρήνα του δημοσιονομικού προβλήματος δηλαδή το εκτεταμένο και αντιοικονομικό-αντικοινωνικό κράτος), κάτι ο επίμονος Μπουτάρης, κάτι τα πρόσωπα και οι δυνάμεις που ώθησαν μπροστά την υποψηφιότητα Καμίνη, κάτι οι δεκάδες δήμαρχοι της αυτονομίας απο τους κομματικούς μηχανισμούς, απο εδώ, κάτι απο εκεί φτιάχνεται σιγα σιγα το παζλ...

Τελικά, δεν είμαστε και τόσο λίγοι...

Πολίτες υπερ της Δημοκρατίας,της Ελευθερίας και του Πολιτισμού, είτε απο τα δεξιά, είτε απο τα αριστερά. Οι καταγωγές και οι προελεύσεις μικρό ρόλο παίζουν, οι σημερινές προσεγγίσεις έχουν νόημα! Και εκεί, οι συγκλίσεις είναι ευρύτατες!

"Συγγενεις" δυναμεις και άλλοι συμμαχοι!

Ας αφησουν τα κομματα τις εκατερωθεν θριαμβολογιες γιατι με αυτα τα ποσοστα κυβερνηση δεν βλεπει κανενα στον οριζοντα! Ειναι πολυ πιο χρησιμο να αρχισουν να σκεφτονται στα σοβαρα (και οχι στα λόγια!) τις κυβερνησεις συνεργασιας - αλλα οι κυβερνησεις συνεργασιας θελουν μυαλο, μια διαφορετικη νοοτροπια και συμπεριφορα "διακυβέρνησης και κυριως, προϊον συνθεσης μεταξυ "συγγενων", συμμαχικων δυναμεων... Και το ζητημα ειναι ακριβως εδω: Κομματα εχουμε, παραταξεις (με την πραγματικη εννοια του ορου) δεν εχουμε! Καλο και χρησιμο για ολους ειναι να "αποκτησουμε" και για να "αποκτησουμε" εκεινο που χρεαζομαστε ειναι ενα περιβαλλον οπου μπορουν να καρποφορησουν τετοιες προσπαθειες και τετοια εγχειρηματα. Ενα καινουργιο στοιχημα...

Το μήνυμα μεταξύ Αχαρνών και Πατησίων...

Ο επικεφαλής της "Χρυσής Αυγής" και υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων κατέγραψε ποσοστό 5,27%. Αν αυτό το ποσοστό στο σύνολο του Δήμου φαίνεται πρωτοφανές για τα εκλογικά χρονικά της Πρωτεύουσας για συνδυασμό προερχόμενο απο την ultra ρατσιστική και ξενοφοβική ακρα δεξιά τότε τι θα λέγαμε για το 6,8% του 4ου Διαμερίσματος (Κάτω Πατήσια, Τρείς Γέφυρες, Σεπόλια,Κολοκυνθού, Κολωνός, Ακαδημία Πλάτωνος κ.α) κι ακομα περισσοτερο για το 8,3% του 6ου Διαμερίσματος (περιλαμβάνει τις περιοχές γύρω απο τις Πλατείες Αττικής και Αμερικής αλλά και της Κυψέλης, Άνω Κυψέλης και Νέας Κυψέλης). Με άλλα λόγια στην άλλη Αθήνα εκείνη που καταγράφεται με το απαξιωτικό "Αγιοι Παντελεήμονες" το ποσοστό του επικεφαλής της "Χρυσής Αυγής" φλερτάρει με μια νέου τύπου πολιτική νομιμοποίηση και διεκδικεί το δικό της μερίδιο αυτόνομα στο πλαίσιο της κεντρικής πολιτικής σκηνής!